Toonzetter voor ruimtelijke beleving
De villa imponeert door zijn breedte, het zwart-witcontrast tussen de gevel en de ramen maar ook door de ligging. De landelijke omgeving wordt gekenmerkt door dennenbossen, ooit bedoeld voor de nabijgelegen mijnbouw. “Toen het huis van mijn ouders hier nog stond, was dat door de bomen zelfs onzichtbaar vanaf de weg”, zegt de bewoner. “Wij hebben er aan de voorzijde veel moeten weghalen. Mijn grootouders hebben hier oorspronkelijk gebouwd, halverwege de jaren zestig, mijn ouders hebben er aangebouwd. Mijn vrouw en ik wilden dat huis eerst vérbouwen, met de bedoeling er een kangoeroewoning van te maken voor ons gezin en mijn moeder. Helaas bleek een renovatie ondoenbaar. Daarop hebben we gesloopt en volledig nieuw gebouwd.” Die kangoeroewoning is er gekomen. De inkomhal vormt de scheiding tussen de zorgwoning rechts en de gezinswoning rechtdoor, maar ze biedt meer dan die twee toegangen. Achter één van de panelen van de houten wand bevindt zich de lift, die van binnen is afgewerkt in dezelfde houtsoort. In de rechterhoek is een zitbank geplaatst, in de linkerhoek is het gastentoilet gesitueerd. Dat laatste is net als de inkomhal ruim opgezet en heel origineel ingericht, met een ronde wasbak en een afgeronde spiegel. De inkom zet zo meteen de toon voor de ruimtelijke beleving van deze woning. “We hebben de oppervlakte die we ter beschikking hadden optimaal willen benutten”, zegt de bewoner, “maar er waren wel degelijk beperkingen. Zo zei Barts vennoot Liesbet Bemong, die het ontwerp maakte, onmiddellijk dat we slechts tot aan de lijn van het zwembad mochten bouwen, omdat de rest van het perceel officieel natuurgebied is. Wij mogen dus minder dan mijn grootouders. Die praktische insteek beviel ons zeer. Ook het feit dat we een totaalconcept kregen, omdat Liesbet en Bart vanaf het eerste moment samen aan de vorm én de inrichting werkten, bleek een groot pluspunt.”
Gebruikte materialen
Reynaers